هدیه

باز دوباره یه بهونه ..... واسه شعر عاشقونه

باز دوباره از تو گفتن ..... گفتن از دل دیوونه

دلی که آرومه با تو ..... گرم و خوشحال و جوونه

دیگه هیچی غم نداره ..... هی می خنده، مهربونه

مثل یه پرنده ی شاد ..... که نشسته توی لونه

اما وقتی تو نباشی ..... دیگه آروم نمی مونه

مثل یه ابر سیاهه ..... می باره دونه به دونه

مثل باده که تو صحرا ..... تنها مونده، پریشونه

یا شبیه یه پـــرنده ..... بی پـــر و بی آشیونه

آره ای عزیزتر از جون ..... هر کسی باید بدونه

که دل و خنده ی نازت ..... چه به آتیش می کشونه

که چه جور تیر نگاهت ..... کرده قلبمو نشونه

آره یـــار نــازنینـــم ..... بودنـــت آروم جــــونه

قصه ی این دل و با تو ..... آخ فقط خدا می دونه

کسی که با مهربونیش ..... تو رو داد به من همونه

دل من اینو می فهمه ..... قدر هدیه شو می دونه

واسه خاطرت همیشه ..... این ترانه رو می خونه

«من و گنجشکای خونه ..... دیدنت عادتمونه»

/ 2 نظر / 17 بازدید
ایدا

من و تو همچنان داریم ادامه میدیم محمود...چی تورو هنوز نگه داشته این جا محمود؟

آیدا

الان شنگولی دیگه هاااا!!الان شادی دیگه هاااا!! چه معنی می ده توی وبلاگت ننویسی!!هانننننننننننننن؟این فیسبوک لعنتی دیگه اجازه نمی ده کسی بیاد این جا رو بخونه!!!!