آرژانتین در فینال

بالاخره اون روزی رو که 24 سال انتظارش رو کشیدیم فرا رسید... آرژانتین ما در فینال!!

چه طنزآلود هم! ضعیف ترین آرژانتینِ همیشه در فینال 90، و دوباره ضعیف ترین آرژانتین همه ی دوره های بعدی لااقل به ظاهر و از نظر مهره – در فینال 2014...

آرژانتین 90 مارادونا رو داشت که تیم روی دوش او بود. البته کانیگیای تیزچنگ و گلزن را هم، که در دو بازی حیاتی مقابل برزیل و ایتالیا دو گل فوق العاده به ثمر رسوند. بقیه ی تیم اما، فقط دفاع بود و دفاع. جلوی برزیل و یوگسلاوی و ایتالیا دفاع مطلق کردند و در فینال هم جلوی آلمان. اما 9 نفره شدن، زرنگی رودی فولر در گرفتن پنالتی و ضربه ی بی مهار اندی بره مه، اشک های دیه گو رو جاری کرد...

چهار سال بعد آرژانتین انگار تیم بهتری داشت. دیه گو بعد از مدت ها دوری و بی فروغ بودن، به موقع خودش رو رسونده بود. همه چیز عالی شروع شد اما... تیم بدون دیه گو در مسلخ بلغارستان استویچکف و رومانی هاجی به راحتی قربانی شد...

سال 98، آرژانتین پوست انداخته بود. حالا باتیستوتا و اورته گا بودند که تیم رو بالا بکشند. بعد از سه برد در مرحله ی مقدماتی، در یک بازی نفسگیر و به یاد موندنی در ضربات پنالتی انگلیس مایکل اوون و دیوید بکام رو بردیم و چیزی نمونده بود هلند 10 نفره رو شکست بدیم که اورته گا حماقت کرد و اخراج شد تا سوپر گل دقیقه ی آخر برگ کمپ آرزوها رو بر باد بده...

سال 2002 روی کاغذ بهترین بودیم اما در کمال ناباوری در مرحله ی گروهی حذف شدیم! بعد از باخت 1-0 با پنالتی دیوید بکام به انگلیس و مساوی جلوی سوئد. اینبار هم مثل سال 94 برزیل قهرمان شد تا داغ دلمون تازه بشه!...

سال 2006 خوزه نستور پکرمن تیم رو متحول کرده بود. حالا ستاره ی جوانی به نام لیونل مسی هم در تیم بود. بعنوان تیم اول از گروه مرگ شامل هلند و ساحل عاج و صربستان صعود کردیم. در مرحله ی بعد 2-1 مکزیک رو در وقت اضافی بردیم و چیزی نمونده بود آلمان میزبان رو هم شکست بدیم اما گل دقایق پایانی کلوزه و ضربات
پنالتی این شانس رو از ما گرفت...

سال 2010 هم کپی جام قبلی. بعنوان تیم اول بالا اومدیم، مکزیک رو بردیم و جلوی آلمان قرار گرفتیم. اینبار دیه گو روی نیمکت ما بود و مسی ستاره و همه کاره ی تیم. هیگوایین و توز و آگه رو هم بودن. اما در ضعیف ترین و یک طرفه ترین بازی ای که از آرژانتین به یاد داریم، جلوی آلمان سلاخی شدیم: 4-0!!... به نظر می رسید که یک تیم
با استعداد نابود شده...

و حالا امسال... قبل از شروع جام همه از 4 شگفت انگیز حرف می زدند. اما آگه رو در همان دور مقدماتی مصدوم شد. بازی های ضعیف هیگوایین صدای همه رو در آورد. دی ماریا هم در مرحله ی حذفی مصدوم شد و فقط موند مسی... مسی که سال بسیار ضعیفی رو پشت سر گذاشته بود به نظر اما متحول شده می اومد. بازی اول جلوی بوسنی با یه گل به خودی و یه گل معرکه از مسی، بازی دوم جلوی ایران با یه سوپر گل دقیقه 91 و بعد هم
دو گل عالی شامل یه ضربه کاشته و همینطور یه سانتر منجر به گل، مسی رو به ستاره ی آرژانتین تبدیل کرد با 4 گل زده و 2 پاس گل. اما در عین حال نمایش تیم چنگی به دل نمی زد. بی اندازه محتاط در خط دفاعی و کم توان و کم اثر در خط حمله. تا جایی که جلوی ایران حتی خوش شانس بودند که رومرو چند مهار عالی کرد و داور یک پنالتی به نفع ایران نگرفت. جلوی بوسنی هم به هیچ وجه تیم برتر میدان نبودند... در مرحله ی بعد جلوی سوییس دوباره بازی گره خورد. بازی پایاپای و محتاطانه به وقت اضافی رفت و فقط 3 دقیقه قبل از دوئل پنالتی ها، باز روی نبوغ مسی و پاس عالی اش به دی ماریا تونستیم از چنگ سوییس فرار کنیم. بمانیم که دقیقه 120 خوش شانسی محض باعث شد ضربه ی سر جمایلی با برخورد به تیر دروازه گل نشه... بازی بعدی کمی سخت تر بود. جلوی بلژیک که می خواست پدیده ی جام باشه. اما انگار این هم کپی قبلی. با این تفاوت که هیگوایین در یک لحظه با ضربه ای غافلگیر کننده از پشت محوطه گل زد تا 1-0 برنده باشیم و برای اولین بار بعد از 24 سال به نیمه نهایی بریم!!... تا اینجا آرژانتین ما رو راضی نکرده بود. همه چیز رو به حساب قرعه ی آسان و نبوغ مسی گذاشته بودیم...

و حالا بیم و امید جلوی هلند. آمار می گفت آرژانتین همیشه در نیمه نهایی ها پیروز بوده. در عین حال هیچوقت در 90 دقیقه نتونسته هلند رو شکست بده... هلند ترسناک لویی فن خال، یه تیم تاکتیکی و جوان با اتکا به آرین روبن و البته تاکتیک های بی شکست مربیش که قبل از این 5-1 اسپانیا رو خرد کرده، استرالیا و شیلی رو 3-2
و 2-0 برده بود. از دام مکزیک به سختی و با گل های دقیقه ی 87 و 93، گیرم با شیرجه ی رندانه ی روبن برای گرفتن پنالتی، رها شده بود و در یک بازی سخت دیگه جلوی کاستاریکای تدافعی، باز هم با هوش بالای مربی و تعویض دروازه بان در دقیقه 120 و البته گل کردن تمام پنالتی ها، پیروز شده بود. هلند می اومد تا باز هم فینالیست
بشه و اینبار شاید برای اولین بار قهرمان...

برزیل بعنوان نماد تیم های آمریکای جنوبی همین دیشب 7 گل از آلمان خورده بود!! پیروزی مطلق فوتبال منظم و با برنامه، دفاع سر جای خود حمله سر جای خود، در مقابل فوتبال احساسی و هجومی... حالا دوباره می تونست همین داستان تکرار بشه. اما اینجا بود که آلخاندرو سابه یا، مربی بدون کاریزما، بدون هیچ شاخصه ی جذاب و کاملاً
معمولی آرژانتین که به نظر می رسید بی برنامه و هدف، فقط به امید مسی، با چشم پوشی از اور بانه گا، خاویر پاستوره و البته کارلوس ته وز، پا به مسابقات گذاشته، هنر خودش رو نشون داد... گیرم که این تنها نیمه نهایی تاریخ بود که 0-0 تموم شد. اما آرژانتین برنامه داشت و هدف. در یکی از تاکتیکی ترین بازی های تاریخ آرژانتین، تا
دقیقه 90 موقعیتی به تیم حریف ندادیم. البته در لحظات پایانی فرار روبن نفس رو در سینه حبس کرد که ماسکرانو شجاعانه تکل بی نظیری زد و تیم رو نجات داد. اما بازی کاملاً پایاپای و برابری کردیم. انگار که دو تیم تاکتیکی اروپایی در مقابل هم... بازی که به وقت اضافی رفت و هلند تنها تعویضش رو هم با آوردن هونتلار به جای فن
پرسی، به امید بردن در طول بازی و نه در ضربات پنالتی خرج کرد، یه چیزی ته دلم می گفت که میشه از این گرداب جون سالم به در برد... و حالا این ما بودیم که روی دو پاس بی نظیر از مسی به پالاسیو و ماکسی رودریگز دو موقعیت استثنایی رو هدر می دادیم. اولی در موقعیت تک به تک!...

ضربات پنالتی همیشه نفسگیر و عذاب آور بوده. چه بازی یونان – کاستاریکا باشه، چه اینجا و بازی آرژانتین – هلند... سرخیو رومرو پنالتی اول رو از رون فلار مدافع هلند گرفت تا با ضربه ی خوب مسی 1-0 جلو بیفتیم. روبن و گارای بعدی ها رو گل کردند تا باز هم رومرو با مهار فوق العاده ی ضربه ی اسنایدر ارزش های خودش رو نشون بده.
دو پنالتی زن بعدی آرژانتین، آگه رو و ماکسی رودریگز شاید در حالت عادی نمی تونستن ضرباتشون رو گل کنن. نمی دونم شانس بود یا روحیه ای که از مهارهای عالی رومرو گرفته بودن که علیرغم خوردن توپ به دست سیلسن گلر هلند، تونستن آرژانتین رو به پیروزی برسونن و به بازی فینال... بعد از 24 سال!!... حالا ما روی ابرهاییم... آن بالای بالا... مست و سرخوش... اگر ببریم انتقام سه باخت تلخ به آلمان را گرفته ایم... اگر ببریم... اگر ببریم...

/ 0 نظر / 24 بازدید